Kapadokya'nın tüfü yumuşaktır: elle oyulur, ama havayla temas ettikçe sertleşir. Bu yüzden buradaki mekânlar inşa edilmez, çıkarılır — taş eklenmez, alınır.
Volkanik kül milyonlarca yıl önce çöküp sıkıştığında ortaya tüf denen gözenekli bir kaya çıktı. Bölge halkı bu kayanın iki özelliğini erken fark etti: kolay oyuluyordu ve oyulduktan sonra yüzeyi havayla sertleşiyordu. Böylece güvenli, kalıcı ve serin mekânlar ortaya çıktı.
Tüfün ısı davranışı bugün hâlâ eşi bulunmaz bir konfor sağlıyor. Kaya kütlesi gündüz sıcağını emer, gece yavaşça geri verir; iç sıcaklık yıl boyunca dar bir aralıkta kalır. Yazın klimaya, kışın yoğun ısıtmaya duyulan ihtiyaç bu yüzden çok düşüktür.
Restorasyonda kullandığımız yöntem geleneksel olanla aynı. Yeni yüzeyler kireç esaslı horasan harcıyla sıvandı; çimento hiç kullanılmadı. Çimento nefes almaz, tüfün içindeki nemi hapseder ve kayayı zamanla çatlatır.
Işık, kaya mimarisinde en zor konudur. Pencere sayısını artırmak yerine mevcut oyukların yönünü izledik; odalara giren gün ışığı sabah ve akşam farklı bir açıyla düşer. Yapay aydınlatma ise duvarları yıkamak yerine yalnızca yüzeyin dokusunu belirginleştirir.
Bütün bunların sonucu, kayayı taklit eden değil kayanın kendisi olan odalardır. Duvarlardaki keski izleri yüzyıllar önce oraya vuran ellerin izidir; onları düzeltmedik.